Take the town!

Μετάφραση: Μ Κ
Από την πρωτοβουλία της Ισπανίας “take the town”

Έχει περάσει πολύς καιρός που οι αποφάσεις λαμβάνονται για μας, χωρίς εμάς.
Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχαν συλλογικοί χώροι όπου οι άνθρωποι ζούσαν μαζί και αποφάσιζαν από κοινού, καλλιεργούσαν τον διάλογο, την αδελφική συνεργασία και εργάζονταν για το κοινό όφελος.
Σήμερα, οι ζωές μας έχουν υποθηκευτεί σε ένα πολιτικό και οικονομικό σύστημα που μας έχει αποδυναμωσει και μας έχει κάνει νεξαρτώμενους.
Αποκάλεσαν την πολιτική ανευθυνότητα του να μεταθέτουμε σε κάποιον άλλον τις αποφάσεις για τις υποθέσεις μας “ελευθερία”.
Μας εκπαίδευσαν ώστε να φερόμαστε με παιδαριώδη και εγωιστικό τρόπο , υπάρχοντας στην κοινωνία μόνοι σε κλειστά διαμερίσματα, όπου δεν επικρατεί η συνεργασία και ο σεβασμός παρά η σκληρότητα και η.δυσπιστία.

Ήμασταν “ο λαός” και μας έκαναν “το κοινό”, χαρίσαμε το δικαίωμά μας να είμαστε ηθοποιοί και γίναμε θεατές.μιας ζωής που κάποιοι απο εκεί ψηλά διαχειρίζονται.
Ο σχεδιασμός των πόλεών μας είναι επίσης ένα καθαρά πολιτικό ζήτημα: ο σχεδιασμός των πάρκωνν, περιφραγμένα που κλείνουν το βράδυ. Λουλούδια σε παράταξη όπως τα πλακάκιας, θάμνοι κλαδεμένοι σαν τοίχοι.
Ο αστικός χώρος έχει δημιουργηθεί για μια βουβή διέλευση οχημάτων, προσώπων και εμπορευμάτων. Η σκηνή είναι στείρα και η ροή του δεν σταματά ποτέ – γιατί, αν κάνουμε μια στάση, η “τάξη” κινδυνεύει.
Έχουμε συνειδητοποιήσει οτι οι μέθοδοι παραγωγής του κράτους και των επιχειρήσεων δεν ανταποκρίνονται στις επιθυμίες μας, ή τις ανάγκες μας, ενώ παράγουν και διεφθαρμένες και άδικες δομές που είναι εξαιρετικά επιζήμιες για το περιβάλλον.
Τι θα συνέβαινε αν ξεκινούσαμε να διαχειριζόμαστε εμείς τον κόσμο, από τα κάτω, με διαφορετικό τρόπο;
Ας φανταστούμε, για παράδειγμα, μια μετασχηματισμένη πόλη, πιο φυσική, όπου, αντί για άσφαλτο και πλάκες και στείρα πάρκα, μεγαλώναμε αρωματικά βότανα ή φυτά από τα οποία θα μπορούσαν να εξαγονται φυσικές θεραπείες? Όπου, αντί για διακοσμητικά πάρκα, είχαμε περιβόλια και κήπους λαχανικών οικολογικά, πο θα φροντίζαμε όλοι μαζί, παιδιά, ενήλικες, ηλικιωμένοι και νέοι.
Τι θα συνέβαινε αν, αντί της διατήρησης ενός πολύ ακριβου και συχνά αναποτελεσματικου δημόσιου τομέα, δημιουργήσουμε ένα δίκτυο υπηρεσιών των ανθρώπων, αυτόνομο, υπό τη διαχείριση συνελεύσεων των ανθρώπων και όχι σύμφωνα με το κέρδος των λίγων? Όπου ο καθένας από εμάς θα μπορούσε να συμβάλει, όπως μπορούμε και όπου μπορούμε? όπου μπορούν να αναπτυχθούν οι άνθρωποι, τόσο για να δώσουν οσο και για να λάβουν, και οπου δεν είναι είναι πια παθητικοί καταναλωτές;Δεν είναι δύσκολο να το φανταστεί κανείς, ειδικά αν λάβουμε υπόψη ότι οι κοινωνικές υπηρεσίες του κράτους πάσχουν λόγω των συνεχιζόμενων περικοπών και το μοντέλο του κράτους πρόνοιας φαίνεται μη βιώσιμο, αν κρίνουμε από την υπερχρεωμένη οικονομική κατάσταση.
Σήμερα, οι δρόμοι μας ξεχειλίζουν απόκλειστούς χώρους: άδεια σπίτια, οικόπεδα αχρησιμοποίητα, ημιτελή κτίρια. Αρχίσαμε να βλέπουμε τα ερείπια που αποκαλύπτουν την παρακμιακή κατάσταση μιας κοινωνίας σε κρίση. Μια κοινωνία που δεν θα επιλέξαμε, αλλά πληρώνουμε πολύ ακριβά.
Αποφασίσαμε λοιπόν να αναλάβουμε αυτούς τους χώρους που προηγουμένως λειτουργούσαν υπό τις λογικές του ιδιωτικού κέρδους και απώλειας δημοσίου συμφέροντος, δίνοντάς τους νέες χρήσεις για το όφελος όλων. Έτσι, σας προσκαλούμε όλους να συμμετάσχετεν στη νέα κοινωνία που οικοδομούμε σε αυτά τα μέρη.
Δεν είμαστε εδώ για να διατυπώσουμε αφηρημένες απαιτήσεις, Δεν αρκεί να είμαστε αγανακτισμένοι, είμαστε εδώ για να γνωριστούμε μεταξύ μας, να καταλάβουμε έναν χώρο και αυτός να πάρει ζωή στα χέρια μας. Είμαστε οι κάτοικοι, όχι απλώς οι περαστικοί, από έναν κόσμο που είναι το σπίτι μας, και είναι ευθύνη μας να το χτίσουμε.
Η δύναμή μας θα μετρηθεί από ό, τι κάνουμε, το οποίο, άλλωστε, θα είναι παράδειγμα του τι είμαστε σε θέση να κάνουμε.
Οπότε, ας το κάνουμε, εμείς δεν περιμένουμε πια.

Πηγή: Toma la ciudad