Διαμαρτυρία για το ναυάγιο των προσφύγων στο Φαρμακονήσι @πλατεία Συντάγματος, Σάββατο 25/1, 12.00

Καλούμε όλους-ες σε διαμαρτυρία και συνέντευξη τύπου με όσους επέζησαν από τη δολοφονική πράξη του ελληνικού ναυτικού το Σάββατο 25/1 στις 12:00 στην πλ. Συντάγματος (Λ. Αμαλίας). Υπογράφουν:
Ανοιχτή Πρωτοβουλία Ενάντια στα Κέντρα Κράτησης, Αφγανική κοινότητα, Αντιφασιστικός Συντονισμός Αθήνας, Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών, Ανοιχτή Πόλη, Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών, Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων, Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών, Κίνηση Απελάστε το Ρατσισμό, Νέοι-ες Σύριζα, Οικολόγοι Πράσινοι, Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων, Συριακή Κοινότητα, Σύλλογος Σύρων, Τμήμα Δικαιωμάτων Σύριζα, Υ.R.Ε., Generation2, ASANTE

facebook event

«Η Ευρώπη-φρούριο δολοφονεί ακόμα και παιδιά. Πολιτικές και ποινικές ευθύνες τώρα!»Τις πρώτες ώρες της Δευτέρας 20 Ιανουαρίου το λιμενικό εντόπισε ένα μικρό σκάφος κοντά στο Φαρμακονήσι. Στο σκάφος επέβαιναν 28 άτομα (25 Αφγανοί και 3 Σύροι), μεταξύ των οποίων πολλές γυναίκες και παιδιά. Σύμφωνα με τις καταγγελίες των επιβαινόντων, το λιμενικό επιχείρησε να το επαναπροωθήσει στην Τουρκία, έδεσε το σκάφος με ένα σκοινί, και κινήθηκε προς τις τουρκικές ακτές. Από την ταχύτητα που ανέπτυξε, το σχοινί κόπηκε και μετά από μία δεύτερη απόπειρα επαναπροώθησης η βάρκα αναποδογύρισε, οι μετανάστες έπεσαν στην θάλασσα και το λιμενικό έφυγε.

Ακούγοντας τις φωνές τους, το σκάφος του λιμενικού επέστρεψε μετά από λίγο και περισυνέλεξε 16 από τους επιβαίνοντες. Μια γυναίκα και ένα παιδί 5 ετών εντοπίστηκαν νεκροί κοντά στις τουρκικές ακτές, ενώ δέκα ακόμη άτομα (2 γυναίκες και 8 βρέφη και μικρά παιδιά) αγνοούνται. Όσοι επέζησαν έφθασαν την Πέμπτη το πρωί στην Αθήνα, όπου τους υποδέχθηκε πλήθος αλληλέγγυων.

Για εμάς είναι σαφές πως αυτοί οι 12 θάνατοι οφείλονται στην απάνθρωπη λογική της ευρωπαϊκής κι ελληνικής μεταναστευτικής πολιτικής, στη βάρβαρη τακτική των «άτυπων επανπροωθήσεων» που θέτουν σε κίνδυνο τις ζωές των προσφύγων και παραβιάζουν τη διεθνή νομιμότητας. Οφείλονται στην αντιμετώπιση των προσφύγων ως «εχθρών» και «δημόσιου κινδύνου».

Advertisements

Πρόσφυγες στο Λαύριο

Τα βίντεο που ακολουθούν απεικονίζουν μία μόνο στιγμή της ζωής των προσφύγων στο κέντρο προσφύγων του Λαυρίου, όπου το φαγητό είναι εδώ και μέρες υπόθεση δωρεάς από το υστέρημα αλληλέγγυων…

Ακολουθούν τα παρακάτω βίντεο:


Στο κέντρο υποδοχής προσφύγων Λαυρίου βρίσκονται 265 ενήλικες και 85 παιδιά. Οι άνθρωποι που βρίσκονται εδώ είναι πρόσφυγες, δηλαδή αναζητούν δικαίωμα στην ύπαρξη, όχι μόνο σε μια καλύτερη ζωή […] Υπάρχουν αιτούντες πολιτικού ασύλου εδώ (που βρίσκονται ήδη εδώ πέρα) για 10, 15, 20 χρόνια! […] Εδώ και 15 ημέρες οι εργαζόμενοι και οι προμηθευτές του κέντρου είναι απλήρωτοι. Τα 85 παιδιά που ζουν εδώ επιβιώνουν με προσφορά από τον κόσμο.


Τα τρόφιμα που μαζέψαμε τώρα είναι από τη λαϊκή συνέλευση της Σύρου […] από ανθρώπους που τα στέλνουν από το υστέρημά τους.


Τα παιδιά στο κέντρο μεγαλώνουν με ένα τεράστιο ψυχικό τραύμα. Αυτή τη στιγμή δεν έχουν γάλα, φαγητό, τίποτα […] Όσοι συμμετέχουμε στην προσπάθεια σίτισης των προσφύγων στο Λαύριο δεν είμαστε εθελοντές, δεν υποκαθιστούμε τις υπηρεσίες που πρέπει να κάνουν αυτή τη δουλειά […] Και η αγάπη δεν είναι αμελητέα ποσότητα. Και την έχουν ανάγκη αυτά τα παιδιά!


Σε αυτό το δωμάτιο 3×3 ζούνε επτά άτομα […] Όταν κάποιος τραβήξει το καζανάκι από πάνω το νερό της τουαλέτας πέφτει εδώ μέσα!


Είμαι στην Ελλάδα από το 2002, έχω πέντε παιδιά, το ένα έχει γεννηθεί εδώ. Μου έχουν στείλει απόφαση απέλασης […] Το ίδιο κάνουν και για άτομα που είναι εδώ πάνω από δέκα χρόνια.


Εδώ και περίπου ένα χρόνο μας έχουν κόψει το ζεστό νερό. Δε ζούμε όπως οι κανονικοί άνθρωποι […] Τα παιδιά δε θέλουν να πάνε σχολείο γιατί δεν έχουν χρήματα να φάνε όπως και οι υπόλοιποι συμμαθητές τους […]


Είμαι πολιτικός πρόσφυγας. Ήρθα στην Ελλάδα για να μεγαλώσει το παιδί μου σε μια δημοκρατική χώρα […] Τώρα με την οικονομική κρίση δεν υπάρχει δουλειά για κανέναν. (Για να ζήσουμε) το χειμώνα μαζεύω χόρτα, μετά αμπελόφυλλα, μετά σύκα […] Στην Τουρκία δεν μπορώ να επιστρέψω. Αν μπορούσα να επιστρέψω δε θα περίμενα ούτε ένα λεπτό. Εκεί έχω σπίτι.


Εδώ και δέκα μέρες δε μας έχουν δώσει φαγητό […] Ήρθαμε εδώ από το Αφγανιστάν λόγω του πολέμου. Τριάντα χρόνια έχουμε πόλεμο […] Η δασκάλα τηλεφώνησε και ρώτησε “γιατί δε φέρνεις τα παιδιά”; -Γιατί δεν έχουν ρούχα, αποκρίθηκα.


Υποστηρίζουμε τους εργαζόμενους που απεργούν γιατί δεν έχουν πληρωθεί 6-7 μήνες και ευχαριστούμε τον ελληνικό λαό που μας βοηθάει και μας υποστηρίζει. Δεν έχω καταλάβει όμως γιατί το κράτος δεν κάνει κάτι εδώ και 8 μέρες που είμαστε χωρίς τρόφιμα […] Είμαστε εδώ ως πολιτικοί πρόσφυγες, στο κράτος μας έχουμε πόλεμο […] Με τα χαρτιά που μας δίνουν μπορούμε μόνο να κυκλοφορήσουμε στη χώρα, όχι να βγούμε έξω […] Η Ελλάδα θα πρέπει να συμπεριφέρεται στους πρόσφυγες όπως και οι υπόλοιπες χώρες της ΕΕ.


Θέλουμε τα παιδιά μας να ζουν και να μεγαλώσουν σαν κανονικοί άνθρωποι, όχι από τη φιλανθρωπία των άλλων […] Το φαγητό τους είναι ρύζι, μακαρόνια, φασόλια και ξανά τα ίδια.